Sonsuzluk, genişlemek zorunda değildir

Hak dışarıda aranmaz,  

içeride idrak edilir.  

Yol uzayarak değil,  

derinleşerek alınır.

“Sonsuzluk genişlemek zorunda değildir”  

Bu zahiri yoldur: dışa doğru gidiş, arayış, dolaşma.

“Sonsuzluk derinleşebilir”  

Bu batıni yoldur: içe iniş, katman katman çözülme.

Aşkı da bu yüzden ayırırlar:  

çok sevmek ile derin sevmek.  

Çok sevmek yayılır, taşar, görünür.  

Derin sevmek yakar, sessizce, içten içe.

Tasavvufta aşkın yönü  

yukarı değil, içeri doğrudur.

Bir damla suyu düşün:  

yayılırsa yüzey olur,  

derinleşirse okyanus olur.

O yüzden Mevlana hep içeriyi çağırır:  

“Ne arıyorsan kendinde ara.”

Evren dışa açılan harita değil,  

içe katlanan bir sırdır;  

susarak okunan bir dildir.

Genişlemek ister akıl:  

haritalar çizer,  

yollar, evrenler, ihtimaller…  

Ama aşk yol sevmez,  

aşk iner kat kat,  

bir kapıdan değil  

bir susuştan geçerek.

Aradığını çoğaltmaz bu yol,  

eksiltir:  

adını, yüzünü, iddianı alır,  

geriye sadece yanmayı bırakır.

Ve o an anlarsın:  

sonsuzluk çoğalmak değildir,  

taşmak değildir,  

sonsuzluk derinleşmektir.

Bir damla gibi küçücük,  

ama okyanus kadar ağır;  

bir nefes gibi kısacık,  

ama ömür kadar uzun.

Sonsuzluğu göğe asma,  

uzakta sanma,  

yıldızların üşüdüğü yerde arama.  

Sonsuzluk bazen  

bir kalbin içindeki dar odada  

sessizce oturur.

Dışarı bakma artık:  

gökyüzü içeride,  

Tanrı içeride,  

aşk içeride.

Bu yol ayağını kesmez,  

kanat da vermez;  

sadece  

kalbini açar.